मातीसारखी माती आहे इथे.
मायेसारखी मायासुद्धा आहे तिला.
तरी काही केल्या मला
या मातीत रुजता येत नाहीय.
शरीरासारखं शरीर,
आडनावासारखं आडनाव,
घरासारखं घर,
सगळ्यासारखं सगळं आहे माझ्यापाशी.
तरी काही केल्या मला
या मातीत रुजता येत नाहीय.
अज्ञात संस्कृतीचे पडघम
ज्यांना ऐकू येतात,
त्यांनी
जगल्यासारखं जगायचं असतं,
की प्लास्टिकसारखं निपचित पडून राहायचं असतं?
